Stichting Restore Justice

                                 
                                   Een initiatief tot herstel van vertrouwen in de rechtsstaat

Bijeenkomst Restore Justice op 14 oktober 2017


Plaats: Internationale School voor Wijsbegeerte Leusden


Deze bijeenkomst is bezocht door ongeveer 40 genodigde deelnemers.


De agenda:

10.30  Korte inleiding door de voorzitter van de Stichting Restore Justice, Jacques van Huet.

10.45  Context - overzicht, geschetst door onderzoeksjournalist, auteur en publicist Wim van de Pol 

11.00  Koerdisch perspectief geschetst door Mr Ali Homan Ghazi, Koerdisch politiek leider.

11.20  Waar staan we nu, hoe verder door Mr. A van der Plas, advocaat.

11.40  Presentatie Prof. Dr. Ton Derksen, emeritus hoogleraar, wetenschapsfilosofie en auteur: https://vimeo.com/239484747

12.00  Presentatie Hans Van der Ven, in casu deskundige tapkamers en oud medewerkers MIVD.

12.20  Plenaire discussie.

12.40  Welke acties moeten genomen worden.


De conclusies van deze dag worden t.z.t. gedeeld.

De presentatie kunt u volgen via de volgende links.


 


De Media wassen Demmink wit

Diverse media deden uitgebreid verslag van het einde van de affaire Demmink, de topambtenaar die sinds 2008 werd beschuldigd van verkrachting van minderjarige jongens in Turkije. Er is echter geen aanleiding om te concluderen dat de strafbare feiten niet door de heer Demmink zijn gepleegd. Er zijn in deze zaak namelijk omstandigheden die slechts tot de conclusie kunnen leiden dat de verdachte feiten niet onderzocht konden en mochten worden: de Turkse overheid werkte immers niet mee en stuurde de onderzoeksrechter tot drie keer toe onverrichter zake naar huis.


In de Volkskrant wordt daarbij uit de mond van het Openbaar Ministerie (OM) genoteerd dat de “vermeende” slachtoffers van verkrachting en hun advocaat gebruik hebben gemaakt van valse informatie, namelijk valse in-reis gegevens afkomstig van een niet bestaande Turkse gouverneur, waarmee gezegd zou zijn dat Demmink niet in Turkije kan zijn geweest ten tijde van het in de aangifte genoemde delict. 

Indien het OM hiermee wil zeggen dat er sprake is geweest van valsheid in geschrifte, dan had de Volkskrant bij de beschuldigde advocaat om weerwoord kunnen vragen. Maar uit niets blijkt van hoor en wederhoor. De krant die de advocaat wel weet te vinden als ze om informatie van haar verlegen zit, verzuimt nu haar kant van het verhaal te checken. De advocaat zou de beschuldiging van valsheid in geschrifte namelijk onderbouwd kunnen weerleggen.


Het wordt duidelijk dat Justitie niet wil dat de aanklacht van 2 voormalige slachtoffers van Demmink zal leiden tot een openbaar proces. De aanklachten van de slachtoffers, daterend van 2008 en 2010 zijn van meet af aan niet serieus genomen en effectief onderzocht. Dat was in strijd met een internationaal verdrag van 2007 inzake misbruik van kinderen, dat gebiedt dat elke aanklacht van kindermisbruik direct en met voortvarendheid moet worden onderzocht. 

Het heeft tot 2015 geduurd voordat het OM, daartoe gedwongen door het Gerechtshof, de zaak ter hand nam. Vijftien jaar na dato, dat bleek te laat: Turkije werkte niet meer mee, getuigen waren zoek of dood en getuigenissen verflauwd. Daarom is er geen bewijs van verkrachting gevonden, maar er is evenmin bewijs dat verkrachting niet heeft plaatsgevonden. Maar Justitie doet nu net alsof er nooit iets aan de hand is geweest en alles gebaseerd was op valsheid in geschrifte, roddel en achterklap.


De diplomatieke status die Demmink genoot, stelde hem in staat zonder paspoortcontrole en bureaucratie het vliegveld van Antalya aan te vliegen om een vergadering van de K4 (topoverleg inzake drugsbestrijding) voor te zitten. Dat is niet bewezen, maar aannemelijk door de functie die de toenmalige directeur-generaal buitenlandse betrekkingen van Justitie destijds bekleedde. En zo zijn talloze opties niet onderzocht omdat Turkije beweert dat de verkrachtingszaak verjaard zou zijn.


Opmerkelijk in de benaderingswijze van Justitie is het grote onderscheid dat gemaakt is inzake vervolging en onderzoek naar zedenmisdrijven. Daar waar bij enige verdenking van een willekeurige burger de groots mogelijk inzet wordt gepleegd (inclusief invasieve verhoormethodes, opsluiting met alle beperkingen en incriminatie reeds lang voor een feitelijke veroordeling) om een verdachte zo snel mogelijk vast te zetten, is Demmink met fluwelen handschoenen aangepakt en is zijn verdediging tot op zekere hoogte zelfs vergoed door de staat. Een ieder die waagde de kwesties rond Demmink aan de orde te stellen, werd geïntimideerd en gemarginaliseerd. Zelden zag Nederland zo’n  fraai staaltje klassenjustitie. Het laatste woord over Demmink is nog niet gezegd; dat had de advocaat van de vermeende slachtoffers kunnen melden als er sprake was geweest van enige vorm van wederhoor.


Drs. J.F. van Huet, Santpoort, 

Voorzitter Stichting Restore Justice.




Interview met voorzitter en mede-oprichter van de Stichting Restore Justice, maakt duidelijk waarvoor wij staan:



‘Vechten voor een rechtsstaat die weer recht staat’


Jacques van Huet (1946) is een van de oprichters van Stichting Restore Justice. De betrokkenheid van de voormalig gevangenisdirecteur vloeit voort uit zijn zorg over wat hij ‘het wegmoffelen van gevoelige zaken’ noemt. Zoals de affaires Demmink en Baybasin die door toedoen van het ministerie van Veiligheid en Justitie niet worden opgehelderd. Van Huet vindt het ongehoord dat uitgerekend Justitie het geloof in de rechtsstaat ondermijnt. Dat geloof moet hoognodig worden hersteld, vindt Stichting Restore Justice die oproept tot een breed burgerinitiatief.


U ging in 2005 na een 30 jaar durende loopbaan bij Justitie met pensioen. Waarom kwam u daarna in het geweer tegen uw oude werkgever?

“De directe aanleiding was de toetreding van voormalig Justitie-topambtenaar Joris Demmink tot het Nederlandse Helsinki Comité. Dat comité richt zich onder meer op het bestrijden van kindermisbruik. Ik ben er beroepshalve met oud-collega’s betrokken bij geweest. Toen ik hoorde dat nota bene de van kindermisbruik verdachte Demmink na zijn pensionering in 2012 tot het comité toetrad, sloegen bij mij de stoppen door. Ik vond dat ongehoord.”

Waarom?

“Ik verzorgde met Justitie-collega’s voor het Helsinki Comité met enige regelmaat trainingen in landen waar het slecht gesteld was met het rechtssysteem. Landen als Albanië en Roemenië die toenadering tot de EU zochten. De EU kwam voor hen pas in beeld als zij hun rechtssysteem, gevangeniswezen, politie en rechtspraak humaan en zuiver maakten. Op dat vlak werd de lat door Nederland terecht hoog gelegd. Maar datzelfde Nederland had géén moeite met de benoeming van Joris Demmink in het Helsinki Comité. Een man tegen wie bij herhaling ernstige verdenkingen inzake kindermisbruik zijn geuit. Toen hij in dat comité kwam, was voor mij en oud-collega’s de maat vol. We hebben vanwege onze grote verontwaardiging en bezorgdheid over de morele teloorgang van Justitie de Stichting Restore Justice opgericht. De zaak Demmink was de druppel die een al goed gevulde emmer over deed lopen. De stichting bepleit een herstel van de ernstig aangetaste geloofwaardigheid van Justitie. Het moreel verval heeft niet alleen betrekking op de zaak Demmink. Je komt het binnen Justitie veel breder tegen. Het is veelzeggend en beschamend dat ambtenaren van het ministerie op het gebied van betrouwbaarheid bijgeschoold blijken te moeten worden. Zo diep is men dus gezonken..”

U en uw oud-collega’s werkten lang in uiteenlopende functies binnen Justitie. Vernam u wel eens iets over vermeende misdragingen van Demmink?

“Hij kwam in 1982 van Defensie naar Justitie. Er deden meteen geruchten over hem de ronde. Binnen Justitie werd besmuikt over Demmink gesproken. Vaak met een vreemde ondertoon van schaamte. Het zorgelijke vond ik dat de geruchten eindeloos aanhielden en steeds sterker werden. Het verbaasde velen dat de zaak niet tot op de bodem werd uitgezocht. Want zowel Justitie als Demmink hadden er onder te lijden. Er doken vreselijke verhalen op over nota bene onze hoogste ambtenaar. Dan zou je toch verwachten dat het Justitie er werkelijk álles aan doet om die op basis van een grondig onderzoek voor eens en altijd uit de wereld te helpen. Toen dat niet gebeurde, groeide het wantrouwen. Mensen die aanvankelijk dachten dat Demmink het slachtoffer was van doorgeslagen complotgekkies begonnen zich af te vragen waarom Justitie steeds maar weer de boot afhield.

Het stelselmatig tegenwerken van mensen die de zaak open wilden gooien leidde tot een groeiend wantrouwen. Als iedereen aan de top verkrampt begint te draaien en ongemakkelijk wegkijkt weet je dat er iets mis is. Na mijn vertrek bij Justitie in 2005 had ik meer tijd om mij in de materie te verdiepen. Oud-collega’s deden dat vanuit hun groeiende zorg over de geloofwaardigheid van het ministerie ook. We stuitten op steeds meer informatie en schrokken van het beeld dat daar uit opdoemde. Het was erger dan we tijdens onze actieve loopbaan bij Justitie konden bevroeden. ”

Van groot belang waren de in 2014 bij de rechtbank in Utrecht gehouden getuigenverhoren. Daar verklaarden Justitie- en politiemensen onder ede dat er in het verleden onderzoek naar mogelijk kindermisbruik door onder anderen Demmink is gedaan. Maar dat het onderzoek kapot was gemaakt en op last van hogerhand moest worden gestopt. Wat dacht u toen u dat hoorde?

“Ik vond het onheilspellend. We hadden de hoop dat de zaak naar aanleiding van die verklaringen eindelijk open zou breken. Maar dat was een naïeve gedachte. Het toedekken ging gewoon door. Een van kindermisbruik verdachte schoolmeester of badmeester wordt onmiddellijk geschorst. Maar als over de hoogste Justitie-baas door medewerkers van de politie en Justitie onder ede belastende verklaringen worden afgelegd kijken degenen die in zouden moeten grijpen opeens allemaal de andere kant op. Dat geldt ook voor de politiek. Kamerleden staan vaak vooraan om zich op dit soort zaken te storten. Maar nu durfde – een enkeling daargelaten – niemand er de vingers aan te branden. We hebben door de jaren heen met zeven Kamerleden van verschillende partijen gesproken. Sommigen wist helemaal van niets. Anderen juist heel veel. Van die zeven keken er vijf al snel de andere kant op. Die lieten niets meer van zich horen en reageerden nergens op. Er waren er maar twéé die echt actie ondernamen: Pieter Omtzigt van het CDA en Louis Bontes van VNL. Het lukt dus niet om de zaak in de Tweede Kamer op de agenda te krijgen. En zo gaat het al minstens 20 jaar. Alle opeenvolgende ministers van Justitie hebben Demmink uit de wind gehouden. Sorgdrager, Hirsch Ballin, Donner, Korthals, Opstelten, Van der Steur, geen van allen deed iets. En de Tweede Kamer zwéég.”

Hoe verklaren jullie als oud-Justitiemensen de doofpot rond Demmink en andere zaken?

“Een aannemelijke theorie is dat Demmink – ervan uitgaande dat de beschuldigingen aan zijn adres een kern van waarheid bevatten – belastende informatie heeft over hooggeplaatsten die evenmin van onbesproken gedrag zijn. Tijdens de verhoren in Utrecht is door getuigen onder ede verteld dat er inzake kindermisbruik verdenkingen jegens méér Justitie-mensen bestonden. Het zou niet alleen om individuele gevallen gaan, maar om een netwerk. Als je één verdachte pion uit een netwerk onder het vergrootglas legt, bestaat de kans dat je ook van alles over ánderen te weten komt. Daar zit niemand op te wachten. Helemaal niet als de kans bestaat dat er hooggeplaatsten van Justitie in beeld komen.”

Maar het is toch geen sinecure om de zaak zó lang toegedekt te houden en een grondig onderzoek tegen te houden? Hoe krijgt men dat voor elkaar?

“Je zou inderdaad denken dat de affaire gezien de groeiende verontwaardiging en sterker geworden aanwijzingen een keer tot op de bodem wordt uitgezocht. Maar allereerst is er het al genoemde netwerk. Wij achten de kans reëel dat dat bestaat en grote invloed heeft. Minstens zo belangrijk is het feit dat een man als Demmink sinds de jaren 90 zéér bepalend is geweest bij alle belangrijke Justitie-benoemingen. Wij weten uit ervaring hoe het bij Justitie toeging. Je kunt rustig zeggen dat Demmink daar zijn eigen firewall heeft gebouwd. En die wérkt nog steeds. Met dank aan de Tweede Kamer die de mogelijkheid om in te grijpen en openheid af te dwingen tot op de dag van vandaag niet benut.”

Hoe wil Stichting Restore Justice dit onderwerp alsnog op de politieke agenda krijgen?

“Via een landelijk burgerinitiatief. Als 40.000 mensen dat steunen, is de Tweede Kamer verplicht het onderwerp te agenderen. Dat kan de zaak in een stroomversnelling brengen en landelijk en internationaal de aandacht trekken. Je vergroot zo de druk op onder meer het kabinet en de politieke partijen. Die moeten dan met de billen bloot en kunnen het onderwerp niet langer negeren. Daardoor zal de interesse voor zaken als die rond Demmink alleen maar toenemen. Je hebt er een lange adem en veel steun voor nodig. Maar dat is het ons waard. Wij vechten voor een rechtstaat die weer recht staat en niet ontluisterend scheef hangt.”

Stichting Restore Justice is door vier oud-Justitieambtenaren opgericht. Hoe waren de reacties?

“We hebben vanaf dag 1 veel bemoedigende reacties en adhesie gekregen. Natuurlijk zijn er binnen Justitie mensen die ons nestbevuilers noemen. Maar er zijn er ook een heleboel die weten hoe verziekt Justitie is en ons initiatief toejuichen. Vergeet niet dat er duizenden toegewijde vakmensen werken die lijden onder het wangedrag van rotte appels aan de top. Zolang die rotte appels buiten schot blijven, ziekt alles door. Dat is fnuikend. Als leidinggevenden kregen wij altijd te horen dat wij een rolmodel dienden te zijn. Van onbesproken gedrag en zuiver tot in de kleinste dingen. Iedereen keek naar ons. En terecht. Alles draaide om voorbeeldgedrag. Dan steekt het enorm als gewone collega’s voor relatief kleine zaken snoeihard worden aangepakt, terwijl wangedrag of misstanden aan de top niet openlijk mogen worden besproken. Laat staan onderzocht. Dat geldt niet alleen voor de zaak Demmink, dat geldt veel bréder.”

Noem eens voorbeelden?

“De ernstige verdenkingen inzake seksueel (kinder)misbruik in de jaren 80 jegens de vooraanstaande Haagse rechters Rueb en Stolk. Die zaken werden verzwegen. In ‘Annie Berber en het verdriet van een tedere crimineel’ heeft Yvonne Keuls al in 1985 de ellende beschreven die een jonge jongen door toedoen van een zogenaamd keurige magistraat overkwam. De Haagse rechtbank zwaaide zulke rechters met alle egards uit en heeft er nooit onderzoek naar willen doen. Nog stééds niet. Net als in de zaak Demmink is er binnen Justitie sprake van een omerta. Wie zwijgt die blijft. Een ander zaak is die rond de Koerdische zakenman Huseyin Baybasin. Die zit na een omstreden rechtszaak in Nederland een levenslange gevangenisstraf uit. Nota bene voor iets wat hij in Turkije zou hebben misdaan en wat nooit overtuigend is bewezen. Zijn medestanders stellen dat de zaak Baybasin gelinkt is aan de zaak Demmink: de Turken zwijgen over seksuele escapades van Demmink met minderjarige jongens in Turkije zolang Nederland de Koerdische prominent Baybasin gevangen houdt.”

“Zijn zaak duurt en duurt maar en wordt naar te vrezen valt achter de schermen gemanipuleerd. Het al in april 2011 door zijn advocaat Adele van der Plas ingediende revisieverzoek wordt stelselmatig getraineerd door de Advocaat Generaal van de Hoge Raad. Emeritus hoogleraar wetenschapsfilosofie Ton Derksen – bekend geworden vanwege de door hem bloot gelegde zaak Lucia de B – deed intensief onderzoek naar de audiogeluidsdragers die ten grondslag lagen aan een veroordeling tot levenslang bij het Hof in Den Bosch. Derksen stelde vast dat er met die banden en vertalingen herhaaldelijk is geknoeid en beschreef de manipulaties in zijn boeken ‘Verknipt Bewijs’ en ‘De Baybasin Tapes’. Nog stééds zit Baybasin vast. We hebben dus in Nederland al 19 jaar een politiek gevangene en een eigen Nederlandse Dreyfuss-affaire.”



Wat willen we bereiken


Wij willen dat u met ons sypathiseert, als donor of als steunbetuiger, zodat wij gezamenlijk druk kunnen uitoefenen bij diegenen die de overheid controleren: de leden van de Tweede Kamer der Staten -Generaal. 



Hoe bereiken we dit doel


Wij willen ons doel bereiken door onder andere het verzamelen van handtekeningen voor een burgerinitiatief dat moet leiden tot een debat in de Tweede Kamer: een debat over de noodzaak van een Parlementaire Enquete over  een aantal misstappen en misdragingen van onze overheid

Wie zijn wij

                       

Op vrijdag 23 augustus 2016 hebben wij, de initiatiefnemers, de Stichting Restore Justice opgericht: 

Wij vormen het bestuur dat bestaat uit oud-gevangenisdirecteuren en een oud-bestuurder van een Tbs-kliniek. Daarnaast kent Restore Justice sympathisanten en donateurs.

Wij vragen aandacht voor een aantal vermoedelijke ernstige misstanden in de top van Veiligheid en Justitie. Hoewel die misstanden herhaaldelijk door o.a. de bestuursleden met argumenten worden aangekaart bij Parlementsleden, in de media en bij de Minister van Veiligheid en Justitie, worden die misstanden niet serieus onderzocht.

Reacties van de bewindspersonen, en ook hun antwoorden op Kamervragen, zijn ontwijkend, vaag en zonder weerlegging van argumenten. Dit leidt tot wantrouwen in het functioneren van de rechtsstaat.

De stichting Restore Justice wil dat de door haar aangedragen zaken serieus worden onderzocht en geadresseerd met als doel het vertrouwen in de rechtsstaat te herstellen.

Zo tracht de stichting voldoende steun te verwerven voor een wettelijk burgerinitiatief, dat de Tweede Kamer ertoe verplicht te spreken over de noodzaak van een Parlementaire Enquête naar vermoeden van machtsmisbruik en (ambtelijke) misdrijven gepleegd door topambtenaren en bewindspersonen bij V&J.

Het was niks, het is niks en het zal niks worden

Ivo Opstelten, oud-Minister van Veiligheid en Justitie


Onze formele doelstelling


De stichting wil de aandacht op gebleken onrecht[1] dat het rechtmatig functioneren van de Nederlandse rechtsstaat ondermijnt en stelt zich daarbij tot doel rechtsherstel te bevorderen. Het gaat om zaken zoals machtsmisbruik, ambtelijke misdrijven en grove onzorgvuldigheid bij de scheiding der machten. Zaken die tevens lijken te ontsnappen aan Parlementaire controle of zaken waaraan het Parlement geen, op basis van voldoende meerderheid in de Kamers, aandacht besteedt of wil besteden.

De stichting stelt uitdrukkelijk dat zij niet in het leven is geroepen om aandacht te vragen voor zaken die via gebruikelijke procedures hun weg kunnen vinden. Van gebleken onrecht is pas sprake indien alle voorhanden zijnde rechtsmiddelen in de Nederlandse rechtsstaat zijn uitgeput, dan wel hebben gefaald.

Het uiteindelijke doel van de stichting is gericht op behoud en, waar nodig, herstel van vertrouwen in de rechtsstaat van burgers die dat vertrouwen lijken te hebben verloren.

De oprichters stellen dat zij gedurende langere tijd herhaaldelijk ervaren hebben dat gebleken of vermoede misstanden die zij aan de kaak hebben gesteld niet serieus worden onderzocht, terwijl ook het Parlement daartoe niet bereid is. Sommige Tweede Kamerleden die de Minister van Veiligheid en Justitie (V&J) wel om opheldering vragen worden met een kluitje in het riet gestuurd.

Het is de overtuiging van Restore Justice dat ook dit gebrek aan controle het functioneren van de rechtsstaat ondermijnt. Het Ministerie (van V&J), waaraan de oprichters gedurende vele jaren hun diensten hebben verleend, lijkt blind en doof voor gesignaleerde (ernstige vermoedens van) misstanden.

De stichting heeft een brede doelstelling geformuleerd. Echter, concrete zaken waarop Restore Justice doelt gaan onder meer over de niet begrepen en nooit gehoorde bezwaren tegen de benoeming van een van pedofilie verdachte secretaris – generaal en diens bemoeienis met de ten onrechte tot levenslang veroordeelde Koerdische leider Baybasin. Ook het thans al ruim vijf jaar uitblijvende herzieningsverzoek[2] van de inmiddels achttien jaar durende onterechte detentie van Baybasin heeft de doorslag gegeven tot oprichting van Restore Justice. Het niet beantwoorden van vragen en de misleidende reacties van de Minister van V&J op vragen van leden van de Tweede Kamer over genoemde kwesties, geeft reden tot zorg.

Restore Justice beoogt via (sociale) media, een website, publieke aandacht en adhesie voor haar doelstelling te verkrijgen en voldoende steun te verwerven voor politieke druk.


[1] Gebleken onrecht is pas aan de orde als uit de feiten blijkt dat er sprak is van:

  • gebrekkige bewijsvoering
  • gerechtelijke dwaling
  • ten onrechte weigering om strafvervolging in te stellen
  • onvoldoende onpartijdigheid/onafhankelijkheid van de daarbij betrokken justitiële autoriteiten
  • een benoeming bij Justitie van hoge ambtenaren, rechters of leden van het Openbaar Ministerie die de onafhankelijkheid en/of onpartijdigheid van het rechterlijk oordeel (kunnen) belemmeren.

[2] Op 18 april  2011 ingediend revisieverzoek door advocaat van Baybasin, die tot levenslang is veroordeeld op basis van vervalste telefoontaps (zie de twee boeken hierover verschenen van prof. Derksen)

 
 
 

STAY CONNECTED