Stichting Restore Justice

                                 
                                   Een initiatief tot herstel van vertrouwen in de rechtsstaat



NIEUWS:



Op 18 januari j.l., de winderigste dag sinds 1992, stonden ditmaal niet alleen oud-ambtenaren, maar ook andere ongeruste burgers, 8 in getal (6 op de foto) te demonstreren voor gerechtigheid rond de zaak Baybasin. Opnieuw trachtten veel langslopende parlementariërs de actie te ontwijken, terwijl men duidelijk de indruk kreeg dat die ontwijkende passanten precies wisten waar het hier om gaat. Een aantal Kamerleden gingen wel het gesprek met ons aan. 


zie hier een fraai overzicht onze activiteiten die dag: https://youtu.be/H1WMAMI-vBU 


Vervolgens werd gedemonstreerd voor het Ministerie van Justitie en Veiligheid. 



NIEUWS:


Prof Ton Derksen en Frans Douw deden op  maandag 8 januari a.s. hun verhaal doen in het 


RTL4  TVProgramma, te zien bij programma gemist.

                                                                     

"5 Uur Live" van 17.00 tot 18.00


Ton Derksen is de schrijver van het boek : de Rammelende Argumenten voor de Hoge Raad", waarin hij de vloer aanveegt met het negatieve advies van Advocaat - Generaal Aben betreffende herziening in de zaak Baybasin.

Frans Douw was tot zeer kort geleden algemeen directeur van een van de Penitentiaire Inrichtingen waarin Huseyin Babaysin zijn levenslange gevangenisstraf ondergaat.




NIEUWS:



Naar aanleiding van onderstaande actie en naar aanleiding van het verschijnen van het boek van wetenschapsfilosoof Prof. Ton Derksen over de rammelende argumenten van advocaat-generaal Diederik Aben (diens conclusie voor de Hoge Raad), heeft Tweede Kamerlid Michiel van Nispen vragen gesteld aan de Minister van Justitie en Veiligheid.


De vragen zijn te zien op: (link) https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kv-tk-2017Z18845.html


De volledige tekst is ook te lezen onder de "tab Dossier Baybasin" van deze website.






Actiedag Free Baybasin


Drie gepensioneerde gevangenisdirecteuren demonstreren voor de Tweede Kamer en de Hoge Raad voor vrijlating van een van hun voormalige ingeslotenen: Huseyin Baybasin.

Jacques van Huet, voormalig directeur van o.a. PI Veenhuizen, PI Scheveningen en de Bijlmerbajes, Bart Molenkamp voormalig directeur van oa PI Breda en PI Vught en Frans Douw, voormalig directeur van o.a. PI Zwaag en PI Heerhugowaard-Alkmaar.

Samen verantwoordelijk voor 120 jaar uitvoering van straffen en maatregelen en ook elk tientallen jaren eindverantwoordelijk voor grote uitvoeringsorganisaties in een complexe politiek-bestuurlijke omgeving.

Maar bovenal: drie Justitieambtenaren die opgroeiden en werkten in een periode waarin Nederland internationaal bekend stond om zijn humane strafrechtsysteem en een humane, op rehabilitatie gerichte uitvoering van straffen en maatregelen. En die meemaakten dat Justitie zich steeds minder aantrok van de wet die zegt dat detentieschade dient te worden beperkt en een gedetineerde niet meer beperkingen opgelegd moet krijgen dan strikt noodzakelijk voor de uitvoering van de straf. En dat het strafrecht in Nederland steeds repressiever werd. Straffen verdubbelden in lengte, de levenslange gevangenisstraf werd steeds vaker opgelegd en werd bovendien onomkeerbaar (zonder kans op gratie of heroverweging) hetgeen in strijd is met de Rechten van de Mens. 


Politiek gevangene Huseyin Baybasin is veroordeeld slechts op basis van uit Turkije afkomstige verknipte en gemanipuleerde telefoontaps. Het herzieningsadvies van Diederik Aben aan de Hoge Raad blijkt vervolgens een 1700 pagina’s tellend pseudo- wetenschappelijk en rammelend document te zijn. Dat laatste is de spreekwoordelijke druppel die de emmer doet overlopen: dit is volstrekt onacceptabel !


Vanuit precies dezelfde drijfveren die hen in staat stelden om gevangenissen te leiden staan ze nu op straat te demonstreren. De rechtsstaat wordt afgebroken door personen en instituties die juist bedoeld zijn om haar te beschermen. Weten en voelen de meeste mensen al dat dit gebeurt? Overheerst de angst voor criminaliteit en terrorisme? Weet men dat juist die angst bepaalde machtige mensen de ruimte geeft onze burgerrechten in gevaar te brengen?


En daar staan we dan: drie mannen op leeftijd met drie bordjes. Medestanders achter de schermen hebben de actie gepland en georganiseerd, voor borden en flyers gezorgd en de perscontacten gedaan. Zij filmden ook en maakten foto’s. Ook zijn helemaal uit België twee Koerdische vrienden van de heer Baybasin gekomen om ons een hart onder de riem te steken. Ze trakteren op een grote doos Baklava!

Het regent een klein beetje als de motoragent ons vriendelijk vertelt dat we niet te dicht bij de ingang van de Tweede Kamer mogen staan. Sommige kamerleden kiezen een snelle route of versnellen hun pas om ons te vermijden. We herkennen een paar VVD-ers, en de wegschietende Lodewijk Asscher. Gert Jan Segers (Christen Unie), Michiel van Nispen (SP) en Esther Ouwehand (PvdD) zijn uit ander hout gesneden. We hebben een gesprek met hen en zij beloven dat zij zich verdergaand over politieke mogelijkheden zullen beraden. Interessant zijn de vele jonge mensen die stilstaan en zich laten informeren. Ze lijken niet verbaasd over het feit dat er zulk onrecht in Nederland mogelijk is. Is de rechtstaat zoals wij ons die voorstellen niet meer van deze tijd? Ook komen er belangstellenden vanuit het opsporingsapparaat en voormalige medewerkers van de IND naar ons toe. Ze herkennen het beeld van de gecorrumpeerde taps volledig en spreken hun steun uit.

Na de lunch bij Cloos aan het Plein gaan we naar het gebouw van de Hoge Raad. We mogen van Burgemeester Krikke alleen aan de overkant demonstreren en er mogen absoluut geen foto's gemaakt worden. U begrijpt dat wel: het gaat immers om de nationale veiligheid en je mag het land niet in gevaar brengen.

Maar aan de overkant is het Ministerie van Financiën en we hebben toestemming om daar, op flinke afstand van de Hoge Raad, te demonstreren. Daar komen dus ook meteen twee beveiligers op ons af. 

Als ze het papier met onze toestemming zien zijn ze terecht zeer verongelijkt dat burgemeester Krikke hen niet op de hoogte heeft gesteld van deze demonstratie.

Een van de beveiligers wijst ons het streepje aan waar het enorme, lege parkeerterrein eindigt en waar we zouden mogen staan van hem.

Als de drie met dienstjaren beladen ambtelijke tuinkabouters vervolgens aan de overkant over de openbare stoep het gebouw van de Hoge Raad voorbijlopen voor een paar mooie plaatjes wordt het land bijna in een crisis gestort! We zien door de ramen allemaal rennende en druk bellende mensen, wijzend naar de Alte Armee Fraction van het Nederlandse gevangeniswezen. Als we weer terugkomen aan de veilige overkant komt een beveiliger rennend de weg oversteken, bijkans het schuim op de mond. “Jullie hebben tegen het verbod in over de stoep gelopen”, piept hij verontwaardigd. Bijna ontstaat er een gevaarlijke situatie met een jongeman en de drie grijsaards, maar met veel tact hebben wij erger weten te voorkomen. 

Wij vinden wel dat als de Hoge Raad het advies van Advocaat-Generaal Aben opvolgt om de zaak Baybasin niet opnieuw te heropenen, dat ze geen knip voor hun neus waard zijn. Het gebouw waar ze in zitten, is wel imposant, dat wel.


En zo constateren we dat het een geslaagde actie was die volstrekt werd genegeerd door mainstream media. Vervolgstappen zullen politiek en in de media zijn. Het wordt gewoon een goeie Amerikaanse film. Met Al Pacino of Robert Redford in de hoofdrol tegen een enorme overmacht van politieke, bestuurlijke en rechtsgeleerde slechteriken! En dan die eindscene: meneer Baybasin omhelst op de trappen van de rechtbank zijn vrouw en inmiddels volwassen kinderen!


Want totdat dat een feit is, gaan we door!

Waar gaat het nu precies om (in het kort):


Een advocaat van een tot levenslang veroordeelde in Nederland heeft om herziening van het vonnis (van het Gerechtshof) gevraagd bij de Hoge Raad.

Met het advies aan de Hoge Raad met betrekking tot eventuele herziening is advocaat-generaal Mr. Diederik Aben belast.

In het herzieningsverzoek staat dat er fouten zijn gemaakt bij de beoordeling van de zaak: de betreffende man, Baybasin genaamd, is veroordeeld op basis van opgenomen telefoongesprekken, zogenaamde taps. Daarbij speelt ook de vertaling van de in het Engels en Koerdisch gevoerde telefoongesprekken een belangrijke rol. Baybasin zou, aldus het openbaar ministerie (OM), 2 maal telefonisch opdracht gegeven hebben aan handlangers om iemand te vermoorden en hij zou per telefoon leiding hebben gegeven aan een grote heroïne-deal. Aanleiding voor het OM te beweren dat Baybasin de leider is van een criminele organisatie en delicten pleegden die zijn weerga niet kennen. De strafeis “levenslang” werd door het Hof in Den Bosch bevestigd en resulteert in een reeds 19 jaar durende detentie.

De verdediging voert aan dat er met de telefoontaps is geknoeid en dat dit ook mogelijk was. Voorts dat de vertalingen uit het Engels en het Koerdisch door rechtbanktolken niet overstemmen met de werkelijke uitgesproken tekst. De verdediging voert tal van feiten aan die de tot het vonnis leidende argumenten van het OM in twijfel trekken.

Baybasin, een zakenman onder andere handelde in auto’s, sprak overigens nooit letterlijk over “vermoorden”, maar sprak volgens het Openbaar Ministerie in codetaal, bijvoorbeeld wanneer hij opdracht gaf om “een auto te verkopen of te kopen”: daarmee zou hij hebben bedoeld: “vermoorden”.

Advocaat-generaal Diederik Aben dook zes jaar (!) in de zaak en kwam onlangs met een 1730 pagina's groot rapport waaruit moest blijken dat Baybasin toch schuldig was.

Ton Derksen de man van die meerdere gerechtelijke dwalingen een het licht bracht (o.a. Lucia de B. en de Puttense Moordzaak) las dat rapport en kwam tot de verbijsterende conclusie dat die advocaat-generaal niet kan redeneren of welbewust verkeerd redeneert. Zo zou Baybasin een keer gezegd hebben: “make him call”, hetgeen abusievelijk vertaald werd met “maak hem koud”. Dat dit een fout is, erkent Aben, maar volgens hem wordt er toch bedoeld 'een bezoekje brengen om hem te liquideren'. Drie keer een niet-letterlijke interpretatie, stelt Derksen vast. Derksen toont aan dat Aben zijn eigen waarheid maakt door expres fout te interpreteren, zaken weg te laten of te manipuleren. Het zal allemaal in het binnenkort te verschijnen nieuwe boek van Derksen staan.

In dit boek fileert Derksen de argumentatie van de Advocaat-Generaal. Derksen stelt vast dat de advocaat-generaal 'zeven immuniserende strategieën' gebruikt. 
Derksen: 'Dat betekent dat je je argument zo structureert dat je gelijk gegarandeerd is. Denk aan de weerman die zegt: morgen regent het of morgen regent het niet. Onafhankelijk van het weer weet hij dat hij gelijk gaat krijgen.'

Zo bevestigt Aben de eerdere aanname van het OM dat Baybasin bijna altijd 'in code' praat. Inderdaad spreekt hij soms over 'een plaats in het midden van het land'. 'Maar dat is geen reden om te zeggen dat hij met een vreedzame discussie wel eens een moord zou kunnen bedoelen, indien er verder geen enkele aanwijzing voor die moord is, en zeker wanneer er duidelijke aanwijzingen zijn dat het niet over een moord gaat,' schrijft Derksen.

Wanneer een cruciale interpretatie van de Koerdische taal aan orde komt, diskwalificeert Aben de conclusie van een internationaal gerenommeerd en van geboorte Koerdisch dialect sprekende hoogleraar Koerdische taal, die door verdediging wordt geraadpleegd. Hij stelt diens mening tegenover die van enkele door hem geraadpleegde tolken over een essentieel stukje tekst. Aben past de redenering toe dat een getalsmatige meerderheid (van 3) rechtbanktolken, waarvan sommige het Koerdisch dialect niet machtig zijn, opweegt tegen de mening van een internationaal erkende expert. Ook andere geraadpleegde experts, die ontlastende bewijzen aanvoeren worden gediskwalificeerd. Als deskundigen, zoals een oud tapkamermedewerker, een fabrikant van de tapkamerapparatuur en de forensische afdeling van PWC (PriceWaterhouseCoopers) beweren dat er sprake kan zijn of sprake was van manipulatie van de taps, worden deze door Aben valselijk onderuit gehaald.

Drie gevangenisdirecteuren, die belast zijn geweest met de detentie-uitvoering van Baybasin, zijn door de argumenten van Derksen overtuigd geraakt en van mening dat diens zaak dient te worden herzien. Zij hebben onlangs op de stoep van de Tweede Kamer en van De Hoge Raad gedemonstreerd voor een herziening.

Hun optreden was opmerkelijk: niet eerder hebben ambtenaren van dit niveau afstand genomen van hun vroegere werkgever Justitie. Zij vinden het zorgelijk dat door deze casus de kwaliteit van de rechtspraak onder druk is komen te staan.

 











Naar aanleiding van een uiterst kritisch rapport van PWC, 5 jaar na de veroordeling van Baybasin, moesten het Kabinet erkennen dat de tapkamers niet deugen. Mr Aben noemt dit geen nieuw feit dat aanleiding zou kunnen geven tot herziening:

Lees het bericht hieronder: (JP = webredacteur)

8 december 2003

De ministers Remkes (Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties) en Donner (Justitie) hebben de korpsbeheerders van de Nederlandse

politiekorpsen opdracht gegeven onmiddellijk maatregelen te nemen om de beveiliging van tapkamers van de politie te verbeteren. Het gaat zowel om technische maatregelen als om verbeteringen in het beheer van de organisatie van de tapkamers. De maatregelen moeten voorkomen dat informatie uit de tapkamers in handen valt van onbevoegden of dat de informatie wordt veranderd of verwijderd, of juist niet wordt verwijderd als dat wel moet. Naast de maatregelen die nu worden genomen komt er zo snel mogelijk één landelijke tapkamerfaciliteit (Landelijke Interceptie

Organisatie).

De ministers benadrukken (! JP) dat er tot op heden geen gevallen bekend zijn van daadwerkelijk misbruik van zwakke plekken in de tapkamer beveiliging. Belangrijk daarbij is ook dat de informatie uit de

tapkamers gebruikt wordt binnen een beperkte en besloten politie-omgeving (dus....JP)


Brief aan de Tweede Kamer over kwetsbaarheids-analyse tapkamers:


Dat schrijven de beide ministers vandaag aan de Tweede Kamer. Zij reageren hiermee op een onderzoek van PricewaterhouseCoopers naar de

informatiebeveiliging bij vijf tapkamers, dat ook naar de Tweede Kamer is gestuurd. In het onderzoek zijn belangrijke hiaten gevonden in het beheer van de tapkamers. Ook bleek dat de technische beveiliging van de informatie in drie van de vijf onderzochte tapkamers ontoereikend was.


PriceWaterhouseCoopers vond belangrijke hiaten in de beheersmaatregelen van de tapkamers. Bijvoorbeeld:

- bij de aanvraag voor het plaatsen van een tap werden de

  gegevens, waaronder cryptografische sleutels, vaak

  onbeveiligd per fax gestuurd:

- cryptografische sleutels bleken vaak onvoldoende sterk;

- soms ontbrak de administratie over waar afgetapte 

  informatie zich bevond, of was de administratie onvolledig;

- toegangsrechten tot het tapsysteem waren vaak niet 

  vastgelegd en er vond daarop geen periodieke controle 

  plaats;

- pogingen tot ongeautoriseerde toegana leidden niet tot 

  blokkering van het account;

- er was geen of een ontoereikend mechanisme om de 

  volledigheid van de taps te controleren;

- er waren vaak geen of onvoldoende maalregelen genomen 

  tegen virusbesmetting.


Technische beveiliging: bij drie van de vijf andere tapkamers was de technische beveiliging fundamenteel ontoereikend doordat voor de toegangsbeveiliging tot de getapte informatie vertrouwd wordt op software op lokale computers.Hierdoor kunnen onbevoegden met toegang tot de lokale computers inzage krijgen in getapte informatie of log-informatie: deze wijzigen of vernietigen of autorisaties wijzigen. In een enkel geval bleek het zelfs relatief eenvoudig de beschikking te krijgen over het wachtwoord van de beheerder, zodat verdere manipulatie zou kunnen plaatsvinden. De oplossing hiervoor is controle op de toegang tot het tapsysteem uit te laten voeren door het centrale tapsysteem, waar gebruikers op inloggen en dat een betrouwbare verbinding met de gebruiker in stand houdt.

Verder moet de integriteit en authenticiteit van getapte informatie gewaarborgd en controleerbaar gemaakt worden bij binnenkomst, archivering en bij het overzetten naar een ander medium voor gebruik in de rechtszaal. Dit kan met een mechanisme van controlegetallen of met digitale handtekeningen. De autorisatie controle op toegang tot het

tapsysteem moet verbeteren door eisen te stellen aan lengte, complexiteit, instellingsmogelijkheden en geldigheidsduur van wachtwoorden.

Het feitelijk wissen van boodschappen, waarbij zogenaamde geheimhouders (zoals advocaten) zijn betrokken, moet geformaliseerd worden. Essentiële gebeurtenissen als mislukte aanlogpogingen, wijzigingen in autorisaties en het wissen van gesprekken moeten automatisch vastgelegd worden, met daarbij een alarmering-systeem dat bij eventueel misbruik de beheerder waarschuwt. Enz. enz. enz (JP)


© Ministerie van Binnenlandse Zaken en

Koninkrijksrelaties - 8 december 2003

http://www.minbzk.nl/asp/get.asp?target=contcnts&xdl= ../vicwslbzldxcl]/Page&Varldt... 8-12-2003


Interview met voorzitter en mede-oprichter van de Stichting Restore Justice, maakt duidelijk waarvoor wij staan:



‘Vechten voor een rechtsstaat die weer recht staat’


Jacques van Huet (1946) is een van de oprichters van Stichting Restore Justice. De betrokkenheid van de voormalig gevangenisdirecteur vloeit voort uit zijn zorg over wat hij ‘het wegmoffelen van gevoelige zaken’ noemt. Zoals de affaires Demmink en Baybasin die door toedoen van het ministerie van Veiligheid en Justitie niet worden opgehelderd. Van Huet vindt het ongehoord dat uitgerekend Justitie het geloof in de rechtsstaat ondermijnt. Dat geloof moet hoognodig worden hersteld, vindt Stichting Restore Justice die oproept tot een breed burgerinitiatief.


U ging in 2005 na een 30 jaar durende loopbaan bij Justitie met pensioen. Waarom kwam u daarna in het geweer tegen uw oude werkgever?

“De directe aanleiding was de toetreding van voormalig Justitie-topambtenaar Joris Demmink tot het Nederlandse Helsinki Comité. Dat comité richt zich onder meer op het bestrijden van kindermisbruik. Ik ben er beroepshalve met oud-collega’s betrokken bij geweest. Toen ik hoorde dat nota bene de van kindermisbruik verdachte Demmink na zijn pensionering in 2012 tot het comité toetrad, sloegen bij mij de stoppen door. Ik vond dat ongehoord.”

Waarom?

“Ik verzorgde met Justitie-collega’s voor het Helsinki Comité met enige regelmaat trainingen in landen waar het slecht gesteld was met het rechtssysteem. Landen als Albanië en Roemenië die toenadering tot de EU zochten. De EU kwam voor hen pas in beeld als zij hun rechtssysteem, gevangeniswezen, politie en rechtspraak humaan en zuiver maakten. Op dat vlak werd de lat door Nederland terecht hoog gelegd. Maar datzelfde Nederland had géén moeite met de benoeming van Joris Demmink in het Helsinki Comité. Een man tegen wie bij herhaling ernstige verdenkingen inzake kindermisbruik zijn geuit. Toen hij in dat comité kwam, was voor mij en oud-collega’s de maat vol. We hebben vanwege onze grote verontwaardiging en bezorgdheid over de morele teloorgang van Justitie de Stichting Restore Justice opgericht. De zaak Demmink was de druppel die een al goed gevulde emmer over deed lopen. De stichting bepleit een herstel van de ernstig aangetaste geloofwaardigheid van Justitie. Het moreel verval heeft niet alleen betrekking op de zaak Demmink. Je komt het binnen Justitie veel breder tegen. Het is veelzeggend en beschamend dat ambtenaren van het ministerie op het gebied van betrouwbaarheid bijgeschoold blijken te moeten worden. Zo diep is men dus gezonken..”

U en uw oud-collega’s werkten lang in uiteenlopende functies binnen Justitie. Vernam u wel eens iets over vermeende misdragingen van Demmink?

“Hij kwam in 1982 van Defensie naar Justitie. Er deden meteen geruchten over hem de ronde. Binnen Justitie werd besmuikt over Demmink gesproken. Vaak met een vreemde ondertoon van schaamte. Het zorgelijke vond ik dat de geruchten eindeloos aanhielden en steeds sterker werden. Het verbaasde velen dat de zaak niet tot op de bodem werd uitgezocht. Want zowel Justitie als Demmink hadden er onder te lijden. Er doken vreselijke verhalen op over nota bene onze hoogste ambtenaar. Dan zou je toch verwachten dat het Justitie er werkelijk álles aan doet om die op basis van een grondig onderzoek voor eens en altijd uit de wereld te helpen. Toen dat niet gebeurde, groeide het wantrouwen. Mensen die aanvankelijk dachten dat Demmink het slachtoffer was van doorgeslagen complotgekkies begonnen zich af te vragen waarom Justitie steeds maar weer de boot afhield.

Het stelselmatig tegenwerken van mensen die de zaak open wilden gooien leidde tot een groeiend wantrouwen. Als iedereen aan de top verkrampt begint te draaien en ongemakkelijk wegkijkt weet je dat er iets mis is. Na mijn vertrek bij Justitie in 2005 had ik meer tijd om mij in de materie te verdiepen. Oud-collega’s deden dat vanuit hun groeiende zorg over de geloofwaardigheid van het ministerie ook. We stuitten op steeds meer informatie en schrokken van het beeld dat daar uit opdoemde. Het was erger dan we tijdens onze actieve loopbaan bij Justitie konden bevroeden. ”

Van groot belang waren de in 2014 bij de rechtbank in Utrecht gehouden getuigenverhoren. Daar verklaarden Justitie- en politiemensen onder ede dat er in het verleden onderzoek naar mogelijk kindermisbruik door onder anderen Demmink is gedaan. Maar dat het onderzoek kapot was gemaakt en op last van hogerhand moest worden gestopt. Wat dacht u toen u dat hoorde?

“Ik vond het onheilspellend. We hadden de hoop dat de zaak naar aanleiding van die verklaringen eindelijk open zou breken. Maar dat was een naïeve gedachte. Het toedekken ging gewoon door. Een van kindermisbruik verdachte schoolmeester of badmeester wordt onmiddellijk geschorst. Maar als over de hoogste Justitie-baas door medewerkers van de politie en Justitie onder ede belastende verklaringen worden afgelegd kijken degenen die in zouden moeten grijpen opeens allemaal de andere kant op. Dat geldt ook voor de politiek. Kamerleden staan vaak vooraan om zich op dit soort zaken te storten. Maar nu durfde – een enkeling daargelaten – niemand er de vingers aan te branden. We hebben door de jaren heen met zeven Kamerleden van verschillende partijen gesproken. Sommigen wist helemaal van niets. Anderen juist heel veel. Van die zeven keken er vijf al snel de andere kant op. Die lieten niets meer van zich horen en reageerden nergens op. Er waren er maar twéé die echt actie ondernamen: Pieter Omtzigt van het CDA en Louis Bontes van VNL. Het lukt dus niet om de zaak in de Tweede Kamer op de agenda te krijgen. En zo gaat het al minstens 20 jaar. Alle opeenvolgende ministers van Justitie hebben Demmink uit de wind gehouden. Sorgdrager, Hirsch Ballin, Donner, Korthals, Opstelten, Van der Steur, geen van allen deed iets. En de Tweede Kamer zwéég.”

Hoe verklaren jullie als oud-Justitiemensen de doofpot rond Demmink en andere zaken?

“Een aannemelijke theorie is dat Demmink – ervan uitgaande dat de beschuldigingen aan zijn adres een kern van waarheid bevatten – belastende informatie heeft over hooggeplaatsten die evenmin van onbesproken gedrag zijn. Tijdens de verhoren in Utrecht is door getuigen onder ede verteld dat er inzake kindermisbruik verdenkingen jegens méér Justitie-mensen bestonden. Het zou niet alleen om individuele gevallen gaan, maar om een netwerk. Als je één verdachte pion uit een netwerk onder het vergrootglas legt, bestaat de kans dat je ook van alles over ánderen te weten komt. Daar zit niemand op te wachten. Helemaal niet als de kans bestaat dat er hooggeplaatsten van Justitie in beeld komen.”

Maar het is toch geen sinecure om de zaak zó lang toegedekt te houden en een grondig onderzoek tegen te houden? Hoe krijgt men dat voor elkaar?

“Je zou inderdaad denken dat de affaire gezien de groeiende verontwaardiging en sterker geworden aanwijzingen een keer tot op de bodem wordt uitgezocht. Maar allereerst is er het al genoemde netwerk. Wij achten de kans reëel dat dat bestaat en grote invloed heeft. Minstens zo belangrijk is het feit dat een man als Demmink sinds de jaren 90 zéér bepalend is geweest bij alle belangrijke Justitie-benoemingen. Wij weten uit ervaring hoe het bij Justitie toeging. Je kunt rustig zeggen dat Demmink daar zijn eigen firewall heeft gebouwd. En die wérkt nog steeds. Met dank aan de Tweede Kamer die de mogelijkheid om in te grijpen en openheid af te dwingen tot op de dag van vandaag niet benut.”

Hoe wil Stichting Restore Justice dit onderwerp alsnog op de politieke agenda krijgen?

“Via een landelijk burgerinitiatief. Als 40.000 mensen dat steunen, is de Tweede Kamer verplicht het onderwerp te agenderen. Dat kan de zaak in een stroomversnelling brengen en landelijk en internationaal de aandacht trekken. Je vergroot zo de druk op onder meer het kabinet en de politieke partijen. Die moeten dan met de billen bloot en kunnen het onderwerp niet langer negeren. Daardoor zal de interesse voor zaken als die rond Demmink alleen maar toenemen. Je hebt er een lange adem en veel steun voor nodig. Maar dat is het ons waard. Wij vechten voor een rechtstaat die weer recht staat en niet ontluisterend scheef hangt.”

Stichting Restore Justice is door vier oud-Justitieambtenaren opgericht. Hoe waren de reacties?

“We hebben vanaf dag 1 veel bemoedigende reacties en adhesie gekregen. Natuurlijk zijn er binnen Justitie mensen die ons nestbevuilers noemen. Maar er zijn er ook een heleboel die weten hoe verziekt Justitie is en ons initiatief toejuichen. Vergeet niet dat er duizenden toegewijde vakmensen werken die lijden onder het wangedrag van rotte appels aan de top. Zolang die rotte appels buiten schot blijven, ziekt alles door. Dat is fnuikend. Als leidinggevenden kregen wij altijd te horen dat wij een rolmodel dienden te zijn. Van onbesproken gedrag en zuiver tot in de kleinste dingen. Iedereen keek naar ons. En terecht. Alles draaide om voorbeeldgedrag. Dan steekt het enorm als gewone collega’s voor relatief kleine zaken snoeihard worden aangepakt, terwijl wangedrag of misstanden aan de top niet openlijk mogen worden besproken. Laat staan onderzocht. Dat geldt niet alleen voor de zaak Demmink, dat geldt veel bréder.”

Noem eens voorbeelden?

“De ernstige verdenkingen inzake seksueel (kinder)misbruik in de jaren 80 jegens de vooraanstaande Haagse rechters Rueb en Stolk. Die zaken werden verzwegen. In ‘Annie Berber en het verdriet van een tedere crimineel’ heeft Yvonne Keuls al in 1985 de ellende beschreven die een jonge jongen door toedoen van een zogenaamd keurige magistraat overkwam. De Haagse rechtbank zwaaide zulke rechters met alle egards uit en heeft er nooit onderzoek naar willen doen. Nog stééds niet. Net als in de zaak Demmink is er binnen Justitie sprake van een omerta. Wie zwijgt die blijft. Een ander zaak is die rond de Koerdische zakenman Huseyin Baybasin. Die zit na een omstreden rechtszaak in Nederland een levenslange gevangenisstraf uit. Nota bene voor iets wat hij in Turkije zou hebben misdaan en wat nooit overtuigend is bewezen. Zijn medestanders stellen dat de zaak Baybasin gelinkt is aan de zaak Demmink: de Turken zwijgen over seksuele escapades van Demmink met minderjarige jongens in Turkije zolang Nederland de Koerdische prominent Baybasin gevangen houdt.”

“Zijn zaak duurt en duurt maar en wordt naar te vrezen valt achter de schermen gemanipuleerd. Het al in april 2011 door zijn advocaat Adele van der Plas ingediende revisieverzoek wordt stelselmatig getraineerd door de Advocaat Generaal van de Hoge Raad. Emeritus hoogleraar wetenschapsfilosofie Ton Derksen – bekend geworden vanwege de door hem bloot gelegde zaak Lucia de B – deed intensief onderzoek naar de audiogeluidsdragers die ten grondslag lagen aan een veroordeling tot levenslang bij het Hof in Den Bosch. Derksen stelde vast dat er met die banden en vertalingen herhaaldelijk is geknoeid en beschreef de manipulaties in zijn boeken ‘Verknipt Bewijs’ en ‘De Baybasin Tapes’. Nog stééds zit Baybasin vast. We hebben dus in Nederland al 19 jaar een politiek gevangene en een eigen Nederlandse Dreyfuss-affaire.”


Het was niks, het is niks en het zal niks worden

Ivo Opstelten, oud-Minister van Veiligheid en Justitie

 
 
 

STAY CONNECTED